Bugün için neler hayal etmiştim, neler yaşadım..
Bu sabah yollardaki karlar nedeni ile işe gitmeyi gözüm yemeyince (aslında gitmekten çok dönüşü göze alamadım), kıza da dedim ki sende bugün okula gitme.. Yavrucakta anne ile beraber 1 gün geirecek diye pek sevindi ama evdeki hesap çarşıya uymadı tabii ki..
Öğlene kadar herşey iyiydi, ipler öğlen yemeğinde koptu..
Bazen kendime öyle çok kızıyorum ki…
Yavrucak, öğle yemeğiniyemek istemedi ve ben yesin diye zorladım da zorladım.. O da ağzında tuttuda tuttu. Tüm bunun üstüne bir de öğle uykusu diye 1 saat itişip kakıştık..
Sonuç; ne yemeğinin bitirdi ne de uyudu.. Yemediklerini akşam yemeğini gayet iyi yiyerek ve 21.45te uyuyarak uykusunu telafi etti.
Çocuğu üzerek, kendimi sinirlendirerek iyi bok yedim… Aferin bana…
Bazı günlerde, iyi ki diyorum çalışan bir anneyim yoksa yavrucağa kızamaktan O da bende mutsuzluk abidesi olacaktı.
Bakalım yarın da kar nedeni ile işe gitmez isem gün nasıl geçecek? Belki de ikimizin iyiliği için, onun okula gitmesi benimde evde oturmam daha iyi ama ben evdeyken (hele de kar nedeni ile) onu yollamak adil gelmiyor.
Sanırım doğru çözüm; benim sakin kalmam…
Bu yazı evde geçen ekstra günlerde kendim için çalışılacak bir konu olarak not olsun!
annede hata yapar.önemlı olan hatayı anlamasıdır.ama anne içgudulerı işte hep çocuğum uyusun hep yesin ıyı olsun